هو النور

ساعت ها گذشت و من هنوز فکر می کنم ...

 به اینکه من هنوز خودم را نیافته ام ...

خدایا  !!! در زمین و آسمانت چه راز مبهمیست

واژه **زندگی** ... !!! فکر کنم این سوال خیلی ها باشد .شاید هم جواب خیلی ها !!!

این روزها  خسته ام ... چشمهایم این را فریاد میزنند اما گوشهایم نمی شنوند ...

شاید کر باشم !؟ 

شاید ....اما نه !

( تازگی ها عاشق پیانو شدم ... البته علتش برای خودم هم نا معلوم است )

تنها چیزی که الان می فهمم آهنگ وبلاگم است ... حس خودم را دارد .

گاهی وقتها به ع ش ق فکر می کنم ...

واژه ای که به خاطرش اینجاییم ، نفس میکشیم و میمیریم...

گاهی وقتها هم به خودم فکر میکنم اما چیزی دستگیرم نمیشود ...

من خودم را توی آغاز زمین گم کردم..همانجا که خواستم بیایم روی این کره خاکی!!!

چه موجود پیچیده ایست انسان !

اما صبر کن !

من صدای جیر جیرک را دوست دارم ...

دختر زمستانم ... اما باران مستم میکند !

کاش برف را هم دوست داشتم ...اما یخ میزنم خوب !

به قول زنده یاد حسین پناهی ( سردمه مثل آغاز حیات گل یخ ..سردمه
مثل یک قایق یخ کرده رو دریاچه یخ ‚ یخ کردم
عین آغاز زمین...

 تا کجا من اومدم
چطوری برگردم ؟
چه درازه سایه ام
چه کبود پاهام
من کجا خوابم برد ؟
یه چیزی دستم بود کجا از دستم رفت ؟
من می خوام برگردم به کودکی
قول می دم که از خونه، پامو بیرون نذارم
سایه مو دنبال نکنم
تلخ تلخم
مثل یک خارک سبز
سردمه و می دونم هیچ زمونی دیگه خرما نمی شم
چه غریبم روی این خوشه سرخ
من می خوام برگردم به کودکی)...................